Ważki różnoskrzydłe (Anisoptera)
Są to także ważki {Odonata). Ich występowanie wiąże się z podłożem w strefach brzegowych i dennych jezior, stawów, drobnych zbiorników, rzek. Część tych larw może zagrzebywać się w dnie, inne występują na powierzchni dna.
W odróżnieniu od larw poprzednio opisanych mają ciało krępe, stosunkowo szerokie i o masywnej budowie (rys. 39). Charakterystyczne są duże oczy i maska na części głowowej. Skrzydeł nie mają, jedynie ich zredukowane zaczątki w późniejszym okresie rozwoju. Tył ciała pozbawiony jest przydatków, natomiast funkcje oddechowe pełni jelito tylne, wyposażone obficie w tchawki. Larwa może poruszać się wyrzucając z jelita strumień wody. Może także kroczyć po podłożu na odnóżach.Larwy różnoskrzydłych — brązowe, brunatne lub zielonkawe — są tak samo żarłoczne, jak ich krewniacy (larwy równoskrzydłych); są to typowe drapieżniki o silnych maskach i szczękach; mogą atakować bezkręgowce, a także kijanki, ryby oraz siebie nawzajem. Najczęściej nie stoją w bezruchu, lecz aktywnie poszukują ofiary; łowią bezkręgowce zagrzebane w mule, a ich ofiarami mogą być też larwy owadów i owady wodne, skąposzczety, ślimaki, wylęg, najmniejszy narybek, kijanki.
Charakteryzuje je rozwój prosty. Najczęściej składają jaja do wody. Rozwój larw może trwać kilka miesięcy, ale także i ponad rok. Larwy przechodzą linienia i przeobrażenia; to ostatnie zachodzi ponad powierzchnią wody — na roślinach wynurzonych, gałęziach itp.
Larwy Anisoptera wymagają średniej wielkości akwarium z małą ilością roślin, średnio oświetlonego. Zaleca się przygotowanie podłoża w postaci osadu organicznego o niewielkiej grubości. Słup wody w zbiorniku może wynosić ok. 10 cm, temperatura nie powinna przekraczać 25°C. Napowietrzanie powinno być silne. Oznaką słabego natlenienia wody są częste ruchy oddechowe larw, czyli kurczenie się boków odwłoka larw, czemu towarzyszy pojawianie się strugi osadu wydmuchiwanego z tyłu larwy z podłoża zbiornika. Większa część akwarium powinna być zacieniona. Należy także przygotować niewielkie kryjówki w postaci liści, gałązek i łodyg, aby nie narażać larw na częste przypadki kanibalizmu. Niezbędne jest też przygotowanie trwałej powierzchni wynurzonej.
Z larwami ważek nie powinno się hodować innych drapieżnych owadów i ich larw, oraz wylęgu ani najmłodszych ryb. Larwa — oprócz możliwości gwałtownego skoku do przodu — ma jeszcze jeden mechanizm: ostre kolce na końcu odwłoka, ale jest to broń tylko w stosunku do niektórych drapieżników. Ponieważ larwy podpełzają do ofiary, można im podawać owady lądowe, np. muchy, małe dżdżownice, ślimaki, rureczniki, ochotki dużych rozmiarów. W hodowli czują się dobrze i bez większego trudu można doprowadzić do przeobrażenia larwy w imago. Uzyskanie złożenia jaj jest praktycznie niemożliwe, dochowanie się natomiast owadów dorosłych — względnie łatwe, jeśli w środowisku naturalnym złowione zostały duże larwy.